ഒറ്റപ്പെടുന്നവരോട്..............എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ മറ്റെന്തെങ്കിലും,മറ്റാരെങ്കിലും വേണം എന്ന ആശയം മുതിര്ന്നവരെ കണ്ട്കുട്ടിക്കാലത്തെ നമ്മിലുണ്ടായിട്ടുണ്ട് .അവകൾ നമ്മിൽ ഒരു അടിമത്തം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.സന്തോഷത്തിന്റെ താക്കോൽ നാം അവയെ,അവരെ ഏല്പ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.അവർ,അവ തീരുമാനിക്കും നാം സന്തോഷിക്കനണമോ വേണ്ടയോ എന്ന്.അവർ,അവ പോകുമ്പോൾ സന്തോഷവും അവയോടൊപ്പം പോകുന്നു.നമ്മുടെതന്നെ ഈ മണ്ടത്തരമാണ് ഈ കടുത്ത ദുഖത്തിനു കാരണം.കേബിൾ ടിവി .റി ചാർജ് ചെയ്യാൻ മറന്നു കട്ടായാൽ നമുക്ക് ദുഖമായി . നാം സന്തോഷിക്കണ്ട എന്ന് ടി.വി.തീരുമാനിച്ചു.കമ്പ്യൂട്ടർ (ഫെയിസ്ബുക്ക് ) കേടായാൽ അത് സന്തോഷം കൊണ്ടുപോയി.ഇഷ്ടപ്പെടുന്നയാളെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ സന്തോഷം അയാൾ എടുത്തുകൊണ്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞു.മറ്റുള്ളവർ നിന്ദിച്ചാൽ അവരുടെ "അംഗീകാരം" എന്ന ആശയം സന്തോഷം കൊണ്ടുപോയിക്കഴിഞ്ഞു. ആഗ്രഹിച്ചത്‌ ലഭിക്കാത്തപ്പോൾ ആ ആഗ്രഹത്തോടൊപ്പം സന്തോഷം പോയിക്കഴിഞ്ഞു.അവ നമ്മേ ആനന്ദം തരാമെന്നു പറഞ്ഞു ചതിക്കുകയാണ്.അവയില്നിന്നുള്ള ആനന്ദം ശാശ്വതമല്ല.എ പ്പോഴും പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നമ്മുടെ ആനന്ദം പുറത്തേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.അതിനാൽ ബോധമാകുന്ന സന്തൊഷത്തിനെ സ്വയം തിരിച്ചറിയെണ്ടതാണ്.അത് നമ്മുടെ സ്ഥാ യീഭാവമാണ് .എന്നാൽ പുറത്തേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന ചിന്തകളാണ് ഈ ആനന്ദത്തെ അവയിലൂടെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു പുറത്തേക്ക് പകുത്തു മാറ്റി വഹിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്ന കള്ളൻ ചിന്തകളുടെ കൂട്ടമായ ഈ മനസ്സ് ആണ് .അവനെ കയ്യോടെ പിടികൂടി പുറത്താക്കുന്ന കർമ്മമാണ്‌ ധ്യാനം .അപ്പോൾ നമ്മുടെ സ്തായീ ഭാവമായ ആനന്ദം നമുക്ക് സ്വന്തം .എപ്പോഴും .അതാരും, ഒന്നും പുറത്തേക്ക്കൊണ്ട് പോകില്ല.അപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ എന്തിനാണ് മറ്റൊരാൾ ?അപ്പോൾ മറ്റൊന്നിനെയും കൂടാതെ പുറത്തുനിന്നുള്ള കടുത്ത ഒറ്റപ്പെടലിൽപോലും നാം സ്വാഭാവികമായി എപ്പോഴും ഉള്ളിൽ ആഹ്ലാദവാനാകുന്നു ,ആനന്ദവാനാകുന്നു .സൃഷ്ടാവിന്റെ മടിത്തട്ടിലാകുന്നു.
pls likeprmt
https://www.facebook.com/pages/Thapovan-spiritual-research-and-meditation-
centre/520513041382625?ref=hl
https://www.facebook.com/groups/806243926077220/